Victoria

Το «Dancing with the Stars», που κατέκτησε το κοινό σε περισσότερες από 50 χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο, επιστρέφει για να κερδίσει ξανά την προτίμηση των Ελλήνων τηλεθεατών.

Ο μοναδικός χορευτικός διαγωνισμός κάνει πρεμιέρα την Κυριακή 17 Οκτωβρίου στις 21:00, ζωντανά από την οθόνη του Star!

Το «Dancing with the Stars» έρχεται εντελώς ανανεωμένο, με παρουσιάστρια την εκθαμβωτική Βίκυ Καγιά, με μια δυνατή ομάδα υψηλού επιπέδου χορευτών και με κριτική επιτροπή, από ειδικούς του χώρου, με πολύχρονη καλλιτεχνική πορεία. Συμπαρουσιαστής θα είναι ο πολυτάλαντος Λάμπρος Φισφής!

Η κριτική επιτροπή, που αποτελείται από τέσσερα νέα τηλεοπτικά πρόσωπα, που διαθέτουν πολύχρονη καλλιτεχνική πορεία, τον Στέφανο Δημουλά, τη Μαρίνα Λαμπροπούλου, την Έλενα Λιζάρδου, τον Jason Roditis, θα σχολιάζει, θα συμβουλεύει, θα εντοπίζει αστοχίες και θα επικροτεί τις προσπάθειες των διαγωνιζομένων, δημιουργικά, με μοναδικό κριτήριο την αγάπη τους για την τέχνη του χορού.

Το πολυαναμενόμενο χορευτικό show θα είναι μια ξεχωριστή γιορτή για όλη την οικογένεια, παρέα με 16 λατρεμένα αστέρια από το χώρο του θεάματος και όχι μόνο! Βικτώρια Χίσλοπ, Τάσος Παλατζίδης, Μπέσσυ Αργυράκη, Σταύρος Βαρθαλίτης, Έλενα Τσαγκρινού, Βασιλική Μιλλούση, Δημήτρης Κοκονίδης, Έντουαρντ Στεργίου, Γιάννης Δρυμωνάκος, Ρεγγίνα Μακέδου, Τζώρτζια Γεωργίου, Dominik  Stars, Χριστίνα Βραχάλη, Πάνος Γιαννακόπουλος, Μαριάννα Γεωργαντή, Λευτέρης Μητσόπουλος, θα χορεύουν σε ένα υπέροχο πλατό, με φαντασμαγορικά κοστούμια και γραφικά, για φιλανθρωπικό σκοπό. Χορός, συναίσθημα, εντυπωσιακές χορογραφίες, ένταση, αγάπη, συγκίνηση, διασκέδαση, εκτόνωση, όραμα!

Οι 16 Έλληνες celebrities με παρτενέρ επαγγελματίες χορευτές, θα διαγωνίζονται κάθε εβδομάδα σε μια διαφορετική χορογραφία, ας τους γνωρίσουμε!

Victoria Hislop & Τηλέμαχος Φάτσης

Βικτώρια Χίσλοπ- Συγγραφέας 
Η συγγραφέας του παγκόσμιου best seller «Το νησί»  μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στην Αγγλία και την Ελλάδα. Έχει λάβει τιμητικά την ελληνική ιθαγένεια για την παγκόσμια προβολή του μνημείου της Σπιναλόγκας και την ανάδειξη της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού. Η συμμετοχή της στο «Dancing With The Stars» είναι μία πρόκληση!

Τηλέμαχος Φάτσης
Ασχολείται με τον χορό από την ηλικία των 15 ετών. Έχει συμμετάσχει και έχει διακριθεί σε διαγωνισμούς και πρωταθλήματα χορού, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική. Θεωρεί την πιο σημαντική στιγμή της καριέρας του τη συμμετοχή του στον παγκόσμιο διαγωνισμό χορού στο Blackpool. Ο χορός τον έχει βοηθήσει να βελτιώσει την εξωτερική του εμφάνιση αλλά και να βελτιώσει τον τρόπο που σκέφτεται. Με τη συμμετοχή του στο «Dancing With The Stars» θέλει να κάνει τους ανθρώπους να αγαπήσουν τον χορό αφού, όπως λέει, «όλοι μπορούν να χορέψουν».

διαβάστε το πλήρες άρθρο

Η σειρά «Καρτ Ποστάλ» αποτελείται από 12 αυτοτελή επεισόδια

Τα γυρίσματα της σειράς, που αποτελείται από 12 αυτοτελή επεισόδια, με συγγραφέα τη Βικτόρια Χίσλοπ και σκηνοθέτη τον Γιώργο Παπαβασιλείου, συνεχίστηκαν, μετά το Λονδίνο, στην Κρήτη, στον Άγιο Νικόλαο. Πρωταγωνιστής, και συνδετικός κρίκος, σε όλες τις ιστορίες της σειράς «Καρτ ποστάλ» είναι ο Ανδρέας Κωνσταντίνου (Μικρά Αγγλία, Συννεφιασμένη Κυριακή, Τελευταίο σημείωμα, Ευτυχία κ.ά.), ο οποίος υποδύεται έναν ελληνικής καταγωγής, εσωστρεφή Άγγλο αρχαιολόγο, τον Τζόζεφ, που επιστρέφει στα πατρογονικά εδάφη για να αναλάβει θέση συμβούλου σε μια ανασκαφή.

Μόνο που τα θεμέλια στα οποία ο ίδιος έχει στήσει τη ζωή του, αποδεικνύονται σαθρά. Θα περιπλανηθεί στην Κρήτη θέτοντας μύχιες ερωτήσεις που έχουν τις ρίζες τους στον φόβο της απόρριψης, της απώλειας, του θανάτου. Μέσα από ένα ταξίδι συναισθηματικής μαθητείας, θα συμφιλιωθεί με τον έρωτα που λάθεψε, τις πληγές που κακοφόρμισαν, τον θάνατο που τον σημάδεψε όταν ήταν παιδί. Ο Τζόζεφ σιγά-σιγά θα γίνει και πάλι ο Σήφης των ανέμελων παιδικών του χρόνων.

«Έγραψα το «Μια νύχτα του Αυγούστου» κατά τη διάρκεια της μακράς περιόδου απομόνωσης που μας επιβλήθηκε εξαιτίας της πανδημίας την άνοιξη του 2020. Εκείνες τις δεκατέσσερις εβδομάδες τις πέρασα στην εξοχή της Αγγλίας, στο ίδιο σπίτι όπου είχα συγγράψει το Νησί σχεδόν είκοσι χρόνια νωρίτερα. Είναι ένα μέρος που περιστοιχίζεται από λιβάδια, οι πιο κοντινοί γείτονες είναι κοπάδια από πρόβατα και οι μόνοι ήχοι είναι τα κελαηδίσματα των πουλιών. Δεν υπήρχε κανείς από τους συνήθεις περισπασμούς που καμιά φορά καθιστούν τη συγγραφή πολύ πιο αργή διαδικασία απ’ ό,τι θα έπρεπε να είναι. Ήταν παράνομο να συναντιέται κανείς με φίλους του και, έτσι κι αλλιώς, εστιατόρια, παμπ και καφέ ήταν κλειστά. Το κοντινότερο καφενείο απείχε πολλά χιλιόμετρα, κι έτσι, στις εννιά η ώρα κάθε πρωί, έφτιαχνα μια μεγάλη κανάτα καφέ στο σπίτι μου και καθόμουν να γράψω.

Επικρατούσαν ιδανικές συνθήκες: μοναχικότητα και σιωπή. Σε άλλα τμήματα του σπιτιού ο άντρας μου επιμελούνταν την έκδοση ενός περιοδικού, η κόρη μου αρχειοθετούσε άρθρα για λογαριασμό διάφορων εφημερίδων, ο γιος μου έγραφε σενάρια και η κοπέλα του μελετούσε για το μεταπτυχιακό της. Μόνη απαιτητική ένοικος του σπιτιού ήταν η γάτα μας, που περίμενε να την ταΐσουμε. Με όλο τον κόσμο γύρω μας αιχμάλωτο μιας ανίατης ασθένειας, ζούσαμε κι εμείς σε μια κατάσταση βουκολικής απομόνωσης και, όταν άρχισα να γράφω, αισθάνθηκα μια ολοένα και μεγαλύτερη σύνδεση με τη ζωή των λεπρών ασθενών της Σπιναλόγκας, πολλοί από τους οποίους είχαν ζήσει πολλά χρόνια χωρισμένοι από τις οικογένειές τους και χωρίς θεραπευτική αγωγή. Ήταν απόκοσμη η συνειδητοποίηση μιας σειράς από μικρές ομοιότητες ανάμεσα σε εκείνους τους ανθρώπους που ζούσαν στο άσυλο λεπρών και στη σημερινή εποχή που βιώναμε εμείς.

Δεν ήμασταν μεν ασθενείς (αν και πολλές φορές μάς καταλάμβανε αγωνία αν πιστεύαμε πως ίσως εμφανίζαμε συμπτώματα), όμως νιώσαμε στο πετσί μας την απομόνωση και τις ελλείψεις σε είδη διατροφής (για πολλές εβδομάδες τα ράφια των σούπερ μάρκετ στο Ηνωμένο Βασίλειο είχαν αδειάσει από όλα τα βασικά είδη) και βιώσαμε τον φόβο απέναντι σε μια ασθένεια για την οποία δεν υπάρχει θεραπεία. Χιλιάδες άνθρωποι πέθαιναν καθημερινά σε όλο τον κόσμο και οι αριθμοί σημείωναν εκθετική αύξηση.

Ταυτόχρονα, εγώ προσωπικά βίωνα και τι σημαίνει να ζεις με μια βαθιά θλίψη. Στις αρχές της περιόδου αυτοαπομόνωσης πέθανε η μητέρα μου. Εξαιτίας των μέτρων δεν είχαμε καταφέρει να την επισκεφτούμε στο σπίτι της για να την αποχαιρετήσουμε και δεν μπορέσαμε να της κάνουμε κανονική κηδεία. Αναλογίστηκα τον Γιώργη από το Νησί, έναν άντρα που αγαπούσε απεριόριστα τη γυναίκα του αλλά δεν ήταν πλάι της, όταν πέθαινε, για να την παρηγορήσει και δεν μπορούσε να επισκεφτεί τον τάφο της. Κάτι τέτοιο απαγορευόταν στους συγγενείς των ασθενών της Σπιναλόγκας – και τώρα απαγορευόταν και σε εμάς. Ασφαλώς πενθήσαμε για την απώλεια, αλλά δεν μπορέσαμε να τηρήσουμε τα καθιερωμένα διαβατήρια τελετουργικά.

Ήταν η σωστή στιγμή για να ταξιδέψω ξανά με τη φαντασία μου στα τελευταία χρόνια της Σπιναλόγκας.

Προς το τέλος του Νησιού συμβαίνει ένα πολύ σημαντικό γεγονός. Συγκεκριμένα, συμβαίνει στις 25 Αυγούστου 1957, όταν έχει βρεθεί η θεραπεία για τη λέπρα και οι ασθενείς μπορούν επιτέλους να φύγουν από τη Σπιναλόγκα. Έπειτα από πολλά χρόνια απομόνωσης σε εκείνο το μικρό νησί, εκατοντάδες άνθρωποι παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής. Εκείνο το βράδυ γίνεται ένα μεγάλο γλέντι για την περίσταση στην Πλάκα, το χωριό που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τη Σπιναλόγκα. Οι υγιείς ανακατεύονται με τους πρόσφατα θεραπευμένους και όλοι μαζί τρώνε, χορεύουν και γιορτάζουν αυτή τη σπουδαία στιγμή απελευθέρωσης από τον φόβο και την αρρώστια. Όταν η γιορτή βρίσκεται στην κορύφωσή της, τον αέρα σκίζει ο ήχος δύο πυροβολισμών.

Μια γυναίκα έχει δολοφονηθεί. Είναι η Άννα Βανδουλάκη, η αδελφή της Μαρίας, κεντρικής πρωταγωνίστριας του νέου μυθιστορήματος, η οποία έχει μόλις επιστρέψει από το νησί, επιτέλους θεραπευμένη. Εκείνη τη νύχτα του Αυγούστου η χαρά μετατρέπεται σε τραγωδία και μέσα σε μια στιγμή οι ζωές των πρωταγωνιστών του Νησιού ανατρέπονται ολοσχερώς. Για τους τρεις άντρες που αγαπούν την Άννα τίποτα δε θα είναι ξανά όπως πριν. Για τον Αντρέα, τον σύζυγό της και δολοφόνο της. Για τον Μανόλη, τον εραστή της, που πιστεύει πως εκείνος στάθηκε η αιτία για τον φόνο της. Και για τον Αντώνη, που αγαπούσε την Άννα απ’ όταν ήταν μικρά παιδιά. Στο Νησί η νύχτα της 25ης Αυγούστου σηματοδοτεί λίγο πολύ το τέλος της ιστορίας καθενός από αυτούς τους άντρες: ο Αντρέας φυλακίζεται και στη συνέχεια πεθαίνει, ο Μανόλης τρέπεται σε φυγή (και δε μαθαίνουμε τι απέγινε) και ο Αντώνης παίζει μικρό ρόλο στην ιστορία που διαδραματίζεται στη συνέχεια.

Για τη Μαρία ο θάνατος της Άννας είναι καταστροφή. Νωρίτερα την ίδια μέρα έχει απελευθερωθεί από τη «φυλακή» του νησιού και λίγες στιγμές πριν από το φονικό έχει δεχτεί πρόταση γάμου από τον άντρα που αγαπούσε. Μέσα σε λίγες ώρες η ζωή της έχει μεταμορφωθεί τόσο απρόσμενα προς το καλύτερο, αλλά ελάχιστες ώρες μετά αλλάζει ξανά αιφνίδια προς το χειρότερο. Όταν ξαναδιάβασα εκείνα τα τελευταία κεφάλαια του Νησιού, συνειδητοποίησα πως είχα αντιπαρέλθει με κάποια βιασύνη, ίσως και τεμπελιά, ορισμένους από τους χαρακτήρες μου και αποφάσισα να διερευνήσω σε πολύ μεγαλύτερο βάθος τις αντιδράσεις τους, τα συναισθήματά τους, την κατάληξή τους. Ήταν σαν να ξαναβρίσκω στο ντουλάπι μια παλιά φωτογραφική μηχανή με ένα φιλμ ακόμη μέσα της που δεν εμφανίστηκε ποτέ. Το έβγαλα έξω, εμφάνισα τις εικόνες και άρχισα να παρακολουθώ να ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μου οι πρωτύτερα κρυμμένες λεπτομέρειες και να τις αποτυπώνω στο χαρτί.

Ως συγγραφέας απόλαυσα πολύ αυτή τη διαδικασία. Ελπίζω και οι αναγνώστες να απολαύσουν το αποτέλεσμα».